GoGaming

In 2008 hadden we World of Goo, een geweldige game (hij kreeg dan ook een score van 96%) die het woordje ‘topgame’ verdiende op een geheel andere manier dan de meeste blockbusters: niks geen gezeur over HD, belachelijke prijzen of nodeloos veel accessoires. Deze game was anders dan de andere games: het onderscheidde zich door graphics van een heel ander soort dan we gewend zijn, een creatieve gameplay en een eigen stijl. Maar ook 2009 had zo’n game, vaak indie-games genoemd. Een game die een GameScores Award won, en waarop al het bovenstaande ook van toepassing op is (maar toch op een heel andere, eigen manier). Waar ik het over heb? Machinarium natuurlijk!

Door velen wordt point ‘n click als een dood gamegenre beschouwd, hoewel het sinds de komst van de Nintendo DS weer aan een opmars bezig is. Er zijn echter ook ontwikkelaars die hebben besloten toch weer een PC-game in dit genre te maken en Amanita Design is er daar één van. Deze Tsjechische ontwikkelstudio bracht ons Machinarium. Een game over een robotje in een machinale wereld, waar enkele boze boeven iedereen lijken te onderdrukken…

Stripverhaal zonder woorden
Point ‘n click-adventures moeten het vaak hebben van hun verhaal en de puzzels en gelukkig zit dat wel goed met Machinarium. Waar je aan het begin nog helemaal niets weet over het verhaal en op een schroothoop gedumpt wordt, leer je naarmate je verder in het spel komt steeds meer over je eigen verleden, dat van je stadsgenoten en over die vreemde stad waar je in verkeert. Die lijkt namelijk geterroriseerd te worden door een paar boze boeven en ondertussen wil jij de mensen natuurlijk wel helpen met al hun problemen. Bijzonder is dat dit niet verteld wordt aan de hand van lange dialogen, sterker nog: er wordt geen woord gesproken in de game. Nee, de mensen van Amanita vertellen je het verhaal aan de hand van kleine stripverhaaltjes of minitekenfilmpjes. Dit werkt verassend prettig en het is veel sneller duidelijk wat je nou precies moet doen dan bij de ellenlange lappen tekst die je bij sommige andere games voor je kiezen krijgt. De puzzels zijn redelijk pittig: je zult vaak meerdere pogingen moeten doen eer je weer verder mag. Gelukkig sleurt het verhaal je mee waardoor je maar al te graag die moeite zult willen doen.

Veel games hebben tegenwoordig wel een hintsysteem om wat duidelijker te maken wat nou precies de bedoeling is (of het level wordt gewoon voor je uitgespeeld, zoals in het geval van New Super Mario Bros. Wii). Ook Machinarium heeft een dergelijk systeem, maar dat is uit twee delen opgebouwd. Je kunt namelijk altijd op de hintknop klikken en per ruimte krijg je dan één hint voorgeschoteld (ook weer in tekeningetjesvorm). Hoe verder je komt in het spel, hoe cryptischer die hint wordt. Indien je er echt niet meer uitkomt, heeft men ook nog een complete walkthrough bijgevoegd. Je mag die walkthrough dan ook niet zomaar gebruiken: eerst zul je in een minigame een sleutel tussen blokken en enge spinnen moeten loodsen. Daarnaast is de handleiding ook weer in stripvorm en is hij niet chronologisch opgebouwd. Er is namelijk per ruimte een pagina in het boek en als je vijf keer in een ruimte komt, staat er voor die vijf keer uitgelegd wat je moet doen, niet wat je tussendoor in andere ruimtes moet doen.

Audiographics 2.0
Waar de grote titels als Call of Duty, Uncharted en Assassin’s Creed tegenwoordig, naast een sterke gameplay, steeds realistischere graphics en opdringendere muziek nodig lijken te hebben, pakt Machinarium dit helemaal anders aan: de omgevingen zijn handgetekend en de muziek is één geheel met het beeld. De sfeer is op een geweldige manier overgebracht en je wordt echt in die grauwe, droevige stad gesleurd. Een stad die duidelijk in verval is geraakt en waar het lijkt of al het moois verdwenen is. Een stad waar je in het echt met een boog omheen zou lopen, maar waar je nu maar al te graag in gaat wroeten. Een stad die leeft, maar die tegelijk doods is. Een stad die meer sfeer uitademt dan menig andere game dankzij de vele grappige geluidjes en leuke, kleine animaties Zo zie je maar: je hebt helemaal niet zoveel grafisch 3D-geweld nodig voor mooie omgevingen.

Als je wel eens een point ‘n click-game gespeeld hebt, herken je vast wel het volgende: je komt op een gegeven moment niet meer verder en dus klik je maar wat in het rond in de hoop dat je iets goeds aanklikt. Maar ook hier doet Machinarium het weer anders: je robotje zal toch echt met zijn armpjes het object aan moeten kunnen raken eer je er wat mee kunt doen. Dit betekent dus dat je op de meest vreemde plekken moet gaan staan en jezelf een goede lengte geven. Want het personage waar je mee speelt kan van lichaamslengte veranderen: sleep zijn hoofd wat omhoog om hem langer te maken, of sleep het juist naar beneden om hem kleiner te maken. Ook dit getuigt weer van de grootse creativiteit van de makers, want waar heb je eerder je personage als een lange Jan door de straten van een stad zien waggelen?

De keerzijde
Helaas is geen enkele game perfect en ook Machinarium is dit niet. Zo duurt het soms net iets te lang om van A naar B te lopen, waardoor je je gaat vervelen en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het ontbreken van een kaart is dan ook erg jammer. Daarnaast had ik soms het gevoel dat een heleboel puzzels met elkaar verbonden waren en hoewel dat een positief gegeven kan zijn, is het dat vaak ook niet dankzij de nogal vage verhaallijn. Zo ben je regelmatig bezig een puzzel op te lossen, terwijl je geen idee hebt waarom je dat doet. Later vallen de puzzelstukjes altijd weer wel op hun plek, maar dat moment had vaak wel iets eerder mogen komen om je interesse voor het spel vast te houden.

Machinarium is als je naar het totaalplaatje kijkt een geweldige game met maar een paar minpuntjes. Als je overweegt om deze game te kopen, mag je zeker het feit dat de ontwikkelaars hun eigen spaarcenten in deze game gestoken hebben meenemen in je beslissing. Ook als je niet zo’n fan bent van het genre kan ik je zeker eens aanraden om de online Flash-demo uit te proberen, al is het maar om de mooie omgevingen eens met je eigen ogen te zien.

Machinarium is een pracht van een point ‘n click-avontuur en ik kan dan ook iedereen aanraden de game te kopen, of hem in ieder geval een kans te geven door de demo uit te proberen. Hoewel er een paar kleine imperfectheden zijn, is Machinarium zijn geld dubbel en dwars waard, zeker als je bedenkt dat je dan zowel de Windows-, Mac- en Linux-versie krijgt en de prachtige soundtrack van de game. Machinarium is de vele gewonnen prijzen meer dan waard!

Assassin’s Creed II is één van Ubisoft’s grootste titels van 2009 voor de consoles, waarnaar dan ook vele mensen uitkeken. Ook voor de draagbare systemen heeft Ubisoft games gemaakt, maar waar je in de PSP-titel nog in de huid van Altaïr kruipt, de held van de vorige game, speel je in de DS-variant wel gewoon met Ezio. Toch is het een geheel ander spel dan de consoleversie, het is namelijk een platformer. Een tweedimensionale platformer, maar wel eentje met een oranje PEGI-icoontje.

Wraak, dat is waar Assassin’s Creed II: Discovery om draait. De gehele adellijke familie van protagonist Ezio Auditore de Firenze is namelijk uitgemoord door de sluwe Spanjaard Rodrigo Borgia, behalve Ezio zelf natuurlijk. Vijftien jaar later komt Ezio weer op het spoor van de Spanjaard en besluit hij hem achterna te gaan. Na enkele gebeurtenissen wordt Ezio naar Spanje gestuurd om daar de leden van het Gilde der Assassijnen te redden, die allemaal gevangen zijn genomen door de Spaanse Inquisitie. Daar ontdekt hij dat de Tempeliers, de eeuwige vijanden van de Assassijnen, van plan zijn om op ontdekkingstocht te gaan, en daar moet uiteraard een stokje voor gestoken worden…

Animus
Zodra je de game voor de eerste keer opstart word je verplicht in een lege, witte wereld gedropt, waar je de basisbesturing geleerd wordt. Dit is dus de befaamde Animus. Meteen valt op dat er spraak in deze game zit; de uitleg wordt namelijk uitgesproken en eenmaal in het daadwerkelijke spel zijn ook de dialogen vertolkt, inclusief accenten. Dit zijn zeker pluspunten voor Ubisoft aangezien we dit niet al te vaak in DS-games zien. Jammer is dan wel dat er in het spel zelf maar zo’n drie uitspraken zitten die constant herhaald worden, na drie keer ‘Get him!’ en ‘Assassin!’ ben je het wel weer zat. Het is ook wel een beetje irritant dat je de tutorials niet terug kan kijken als je ze eenmaal voltooid hebt, vooral wat geavanceerdere aanvallen zul je na een poosje toch graag willen opfrissen.

Wat ook opvalt is dat Assassin’s Creed II: Discovery niet zo plat is als bijvoorbeeld Mario: er zit namelijk diepte in de achtergronden. Ook hierbij had ik weer gemengde gevoelens: de achtergronden zien er naar DS-maatstaven prima uit, maar de mensen op de achtergrond staan ofwel stil, ofwel in elkaar gedoken als ze geweld zien. Dit alles doet het toch een beetje onaf aanvoelen. Het is eveneens een beetje raar dat je geen kaart hebt, alleen een radar op het Touch Screen. Dit kan nogal irritant zijn wanneer je net op de rand van een gebouw staat en je geen idee hebt hoe ver de grond is, en of er überhaupt wel een kar met hooi staat.

Gelukkig compenseert ontwikkelaar Griptonite dit weer met de lekker soepele besturing. Het voelt namelijk heerlijk om Ezio zich al rennend, springend en zwevend een weg door de steden te laten banen. Ezio gaat als een pijl door de levels heen, en hakt daarbij alles en iedereen die in de weg staat in de pan. Het voelt gewoon ontzettend lekker als je al rennend een wachter met één steek doodt, of wanneer je een blokkade van een vijand doorbreekt. Dat wordt nog meer versterkt door het bevredigende geluidje dat je er dan bij hoort.

Kiekjes maken
Wat is een game tegenwoordig nog zonder gimmicks? Toen Nintendo met de DSi kwam, werd er al gezegd dat er speciale ‘DSi Enhanced’ games zouden komen: games die ook op de DS en DS Lite werken, maar extra functionaliteiten hebben op de DSi. Assassin’s Creed II: Discovery is hier een voorbeeld van. Ubisoft heeft namelijk door het hele spel wanted-posters opgehangen, en als je die van de muur scheurt krijg je bonuspunten. Wat is dan de speciale mogelijkheid op de DSi, vraag je je nu misschien wel af. Nou, beste lezer, op de DSi heb je de mogelijkheid om je eigen smoel op de posters te plakken, wat op zich wel grappig is. Maar of het nu ook zo’n prominente plaats in het hoofdmenu waard is, is natuurlijk betwistbaar.

Ubisoft heet ook zogenaamde Animus Hacks in het spel gestopt, die je vrijspeelt als je een bepaald aantal punten haalt. Hiermee kun je het spel naar smaak moeilijker of juist makkelijker maken. Zo kun je als je 2100 punten hebt voor ‘Niveau Moelijk’ kiezen, maar als je 1300 punten hebt kun je ‘Sneller muren beklimmen’ activeren. Bizar genoeg kun je deze hacks pas gebruiken als je een level al eens hebt uitgespeeld zonder hacks. Misschien is dat eigenlijk wel beter, want dan maak je het spel niet te makkelijk door jezelf altijd als een wachter te vermommen.

Ubisoft heeft met Assassin’s Creed II: Discovery een veel betere game afgeleverd dan de DS-versie van het vorige deel. Deze keer is er eens niet een halfbakken DS-variant op de consoleversies gemaakt, maar heeft men de moeite genomen om een geheel nieuw spel te maken. Toch had ik tijdens het spelen wel een beetje het gevoel dat de game nog niet helemaal af was, alsof Ubisoft hem te snel op de markt wilde gooien. Desondanks is het een prima game, en kunnen we alleen maar hopen dat Ubi rekening houdt met deze puntjes van kritiek bij de ontwikkeling van het derde deel.

Assassin’s Creed II: Discovery is zeker een game die je een keer moet kopen als je geld over hebt. Het is niet de triple-A titel die je op de consoles voor je kiezen krijgt, maar wel je geld waard. Zelden speelt een DS-game zo lekker weg en is het zo fijn om iemand af te slachten. Ubisoft heeft niet besloten alle mankementen van het eerste deel weg te werken, maar heeft een geheel nieuwe game laten ontwikkelen en dat werkt prima. Een aanrader!

Score

Dat Mario avonturen beleeft weten we natuurlijk al wat langer. Dat hij ze ook in Bowser meemaakt in plaats van tegen hem en dat je ze hierbij allebei moet besturen, is nieuw en dus wel even wennen. Dit gewaagde concept vinden we in Mario & Luigi: Bowser’s Inside Story terug. Nintendo beloofde van 2009 een jaar voor de hardcore gamers te maken (voor zover je die term kunt gebruiken), dus pakken deze dubbele personages goed uit? Ik testte het voor je uit.

Haal je Kirby-fanboyisme maar weer onder het stof vandaan, want Kirby is helemaal terug! Super Star Ultra is de ídeale game om te spelen als je uit je dip wil komen: ik kan me namelijk niemand voorstellen die niet vrolijk wordt van onze roze held. Dus doe die antidepressiva de deur uit en ren naar de winkel om Kirby Super Star Ultra te halen! Kirby Super Star Ultra is namelijk een bovengemiddelde remake. HAL Laboratory heeft niet alleen de originele game meer dan prima overgezet naar Nintendo’s handheld, maar daarnaast heeft ze ook nog een aantal toffe modi toegevoegd!

Write anything…
Het basisidee van Scribblenauts is vrij simpel: ergens in het level is een zogenaamde “Starite” verstopt, en jij, als het olijke poppetje Maxwell, moet die lonkende ster te pakken zien te krijgen. Hierbij kun je allerlei hulpmiddelen gebruiken, die je krijgt door de naam van het object op het onderste scherm van je DS te schrijven. Een voorbeeldje: je staat voor een boom waarin de Starite zit. Dan kun je natuurlijk gewoon een ladder opvragen, maar leuker is het om “kettingzaag” op te schrijven en dan de boom om te zagen zodat je bij de Starite kunt. Of nog beter: je schrijft “vuurspuwende draak” op om de boom in as te leggen. Of “kat” en “emmer koud water” om de kat de boom in te jagen, waarna de kat de Starite uit de boom duwt. Je ziet het al, er zijn ongelofelijk veel mogelijkheden. Dit is dan nog een simpel voorbeeld, maar je kunt ook in de situatie komen dat er een stel samurai op je af komen. Dan schrijf je natuurlijk “megakreeft” op, waardoor de kreeft alle samurai doodt. Maar dan komt er vervolgens een megakreeft op jou af, dus je schrijft “propellerrugzak” op waardoor je naar de Starite vliegt, veilig buiten bereik van de megakreeft.

Misschien vraag je je nu wel af hoe Scribblenauts ook jouw hanenpotenhandschrift moet herkennen. Ook daar hebben de makers aan gedacht, er is namelijk een QWERTY-toetsenbord. Of Scribblenauts ook echt alle woorden herkent? De woordendatabase van dit spel heet niet voor niets “The Dictionairy and then some”, oftewel de Dikke van Dale plus nog een beetje. Zelfs als je “niets” opschrijft zal je een object krijgen. Sommige woorden zul je echter niet terugvinden in het spel; zo zal “Big Mac Menu with extra large Coca Cola” niet veel opleveren, en ook allerlei varianten op “vagina” en “penis” zul je niet terugzien in de game. Is je Engels niet zo goed? Geen probleem, de gehele game zal namelijk naar het Nederlands vertaald worden.

… Solve everything!
Volgens de trailer zal je honderden levels uit kunnen spelen. En dat is niet één keertje een level spelen en vervolgens gauw verder, maar de makers van Scribblenauts nodigen je uit om een level een tweede of zelfs een derde keer uit te spelen – zonder gebruik te maken van de items die je al gebruikt hebt in je vorige pogingen. Maar ook honderden levels, zelfs als je ze drie keer speelt, zijn op een gegeven moment op. Is de game dan voer voor die stoffige kast waarin jij je uitgespeelde games bewaart? Het antwoord is nee. Je zal met de ingebouwde level editor zelf levels kunnen maken, en die vervolgens delen via Nintendo’s Wi-Fi Connection. Hier zal gelukkig wel een filter op zitten, zodat je niet omkomt in de poep-en-pies-levels. Het is immers niet de bedoeling dat de jongere gamers onder ons dit spel niet mogen spelen omdat een stel puberale gamers allerlei seksueel getinte levels gemaakt heeft. Ben je niet tevreden met de uitwerking van een bepaalde objectencombinatie, zoals die van een goudvis en een boom met een Starite erin? Ook dat zul je kunnen veranderen met de level editor, naar bijvoorbeeld een goudvis die vlam vat zodra hij in aanraking komt met hout.

Objecten kunnen trouwens ook bepaalde uitwerkingen op elkaar hebben. Levende objecten hebben bijvoorbeeld, als we de trailers moeten geloven, vrijwel altijd zin om een potje te knokken, wat te herkennen is aan een rood wolkje met twee vuisten erin. Zo is het natuurlijk altijd een leuk intermezzo om naar een knokpartijtje tussen een politieagent en Satan te kijken. Maar pas wel op, want zoals ik al eerder in mijn verhaal over de megakreeft vertelde, kan dat ook tegen jou gericht zijn. Gelukkig kun je meestal dan nog wel gauw vluchten door een vliegtuig op te vragen, of Abraham Lincoln met een geweer. Of je roept een “Mudkip” op, want ook enkele internet memes zullen in de game zitten. Maar is deze game dan niet ongelofelijk makkelijk, aangezien je vrijwel altijd kunt vluchten? Gelukkig niet, omdat je niet altijd alle objecten kunt gebruiken. Zo kan het best voorkomen dat je plots door een grote, vleesetende worm aangevallen wordt op je zoektocht naar alle starites, en dat je dan niet beschikt over een atoombom om die op het beestje te laten vallen.

Heb ik je overtuigd waarom het zo leuk zou zijn om Maxwell te zijn? Hoe tof zou het immers zijn om die irritante docent met een velociraptor de gang op te jagen, waarna je de deur verspert met een nijlpaard en je er met een hoogwerker vandoor gaat?

Zucht, jammer genoeg kan dit niet, maar een troost: als je weer thuis bent kun je dit alles wel door de “echte” Maxwell laten doen…

Scribblenauts gaat, zoals het er nu uitziet, behoorlijk tof worden. Deze game heeft namelijk alle ingrediënten om dé game van dit najaar te worden. Vrijwel onbeperkte mogelijkheden? Check. Tof stijltje? Check. Gigantisch lange speelduur (3 keer 220 levels is 660 levels)? Check. Je eigen creaties uploaden en die van anderen downloaden? Check. Het gaat nog een hele uitdaging worden om een woord te vinden dat het spel niet herkent, en mocht je er toch een tegenkomen, dan kun je het alsnog zelf maken of downloaden. Wat mij betreft een must-have!

Eerste indrukken
Na een download van een paar seconden had ik een nieuw icoontje in mijn springboard, het gezicht van Solid Snake. Ik tikte het aan, en een scherm met vier opties verwelkomde me; Start, Options, Touch KONAMI en Trailer, begeleid met een dramatisch achtergrondmuziekje. Ik tikte, ongeduldig als ik ben, op Start, en ik kreeg nóg een scherm, met nu slechts een keuze: ACT1 LIQUID SUN. Ik tikte het aan en kreeg een plaatje van HD-kwaliteit met een legerjeep en een paar soldaten er op. Ik dacht: “Wow, als dit de grafische kwaliteit van dit spel is, ben ik verkocht!”. Helaas bleek dit alleen een achtergrond te zijn voor een lap tekst, die je kreeg als je op “Next” drukte. Na nog een paar keer op Next te drukken, kreeg je eindelijk de eerste missie voor je kiezen…

De gameplay
Het spel zit eigenlijk heel simpel in elkaar; her en der verschijnen wat soldaten van “Praying Mantis”, met om hun hoofd een witte cirkel. Die cirkel kleurt langzaam rood, en als de cirkel rood is schieten ze op je. Tot die tijd heb je de kans op ze te schieten. Je hebt standaard twee wapens: een M4 assault rifle en een SVD sniper rifle. Voor vijanden die wat verder weg staan, moet je twee vingers uit elkaar bewegen op het scherm, om naar de SVD te schakelen. Je zoomt dan ook in. Soms kleurt een cirkel ook groen, wat inhoudt dat het een “Militiamen” is. Als je daar op schiet, gaat je LIFE wat omlaag. Soms verschijnen er ook GA-KO of KEROTAN in het spel, die je tijdelijk een beter wapen verschaffen of je tijdelijk immuun voor vijandelijke aanvallen maken. Toch lijkt het of Konami hiermee heeft willen impliceren dat ze de iPhone/iPod Touch toch nog niet helemaal serieus nemen als gamingplatform. De GA-KO is namelijk een afbeelding van een geel plastic eendje en de KEROTAN is een afbeelding van een groene plastic kikker. Het is allemaal eigenlijk ook een heel simpel geheel, het is net zoiets als die schiettenten op de kermis.

Beeld, geluid en besturing
Grafisch gezien is Metal Gear Solid Touch redelijk te doen, het zijn gewoon een paar achtergrondjes (die dan weer wel best mooi zijn) met daarop een soldaatje geplakt. En zo nu en dan wat plastic badspeelgoed. Geluidtechnisch gezien is het allemaal dik in orde, de achtergrondmuziekjes zijn zeker niet verkeerd, en het schieten klinkt ook zoals het zou moeten. De besturing is slim bedacht, aangezien je op een iPhone/iPod touch geen knoppen hebt die je voor gamen kunt gebruiken. Dat vijanden niet meteen schieten lijkt op het eerste gezicht veel te makkelijk, maar het is gewoon nodig omdat je nou eenmaal niet zo snel kunt richten met een touchscreen.

Conclusie
Konami heeft met Metal Gear Solid Touch zeker laten zien dat de iPhone/iPod touch met zijn Appstore meer te bieden heeft dan alleen scheet-en-boer-apps, alhoewel de game zeker niet perfect is. Het is alsof Konami aan de ene kant wilde laten zien dat de iPhone/iPod touch meer is dan een multimedia-apparaatje, maar dat ze tijdens het ontwikkelingsproces opeens besloten dat het toch allemaal niet zo serieus hoefde, en er dus die rare badeendjes ingooiden. Ik zou zeggen, probeer zelf de Lite-versie en beslis. Ik vind de volledige game geen €5,99 waard, maar mocht er ooit nog een prijsverlaging komen dan koop ik ‘m zeker!

Rayman Raving Rabbids 2, here I come!
Vol goede moed en hoge verwachtingen startte ik m’n DS op. Ik verwachtte namelijk dat de game namelijk even goed was als de filmpjes waren. Nadat ik de game opgestart had, moest ik kiezen uit 4 verschillende opties. Adventure, Score, Bunny en Multi. Ik koos voor Adventure, eerst eens kijken wat dat te bieden had. Vervolgens kreeg ik een wereldkaart voor me met de keuze tussen 3 al geünlockte continenten, namelijk de USA, Europa en Oceanië. Ik koos voor Europa. Vervolgens kreeg ik een scherm met 6 *kuch* fantastische minigames, variërend van iets wat lijkt balletje-balletje tot een teken-een-aantal-figuurtjes-na-spel.

Touch the bunny
Het bovenstaande zinnetje dat je te zien krijgt wanneer je de game opstart had me natuurlijk al moeten waarschuwen. Je kunt heel Rayman Raving Rabbids 2 helemaal uitspelen (wat al geen kunst is, aangezien het allemaal erg makkelijk is) zonder ook maar iets anders dan je stylus aan te raken. Bij sommige games werkt dat goed, kijk maar naar The Legend Of Zelda: Phantom Hourglass. Maar in dit geval is het nou niet echt fantastisch gelukt. Verwacht vooral veel gekras over je touch screen, afgewisseld met schreeuw-zo-hard-als-je-kan en blaas-zo-hard-als-je-kan-games. Vooral bij die laatste kwam ik zo nu en dan adem tekort. Maar gelukkig zijn er ook leuke minigames, zoals een spel waarbij je op muziek op het juiste moment cirkels aan moet raken, alleen is het jammer dat die game dan weer 6 keer (in ieder continent een keer) herhaald word. Het I-Bunnies spel is ook wel grappig, vooral als je het met meerdere spelers speelt. Het hierbij de bedoeling dat je praat in je microfoon en daarna andere Sms’t om ze de schuld te geven. Zo geschreven lijkt het heel vaag maar het is best lollig.

Variatie
Qua variatie had het allemaal wel wat beter gekund, want zoals ik net al zei word 1 minigame tot wel 6 keer herhaald. Ook zie ik niet echt veel verschil tussen MC Bunnies, waarbij je de juiste bestelling aan moet tikken, en Drive Tru, waarbij je hetzelfde moet doen, maar dan met sushi en noedels. En de Score mode voegt amper iets toe, het is gewoon de Adventure mode, behalve het feit dat je score hier wel word opgeslagen. De Bunny mode is echter wel compleet anders, hier kun je je konijn andere kleren en goodies geven, je konijn bekladden, je achtergrond bekladden en je konijn een wapen (variërend van bokshandschoenen waarmee hij zichzelf slaat tot een lepel waarmee je je eigen stem kunt opnemen om vervolgens weer af te spelen) geven.

Graphics & Geluid
Met het geluid zit het wel snor, tijdens de games merk je er niet veel van en tijdens de menu’s is het wel OK, tenzij je een uur in de menu’s zit, dan word het irritant. En bovendien, BwAaaHhh!!! Is toch gewoon BwAaaHhh? Het beeld is gemiddeld, er zijn betere games maar ook slechtere. Het varieert in de game zelf trouwens ook wel, van redelijk tot matig.

Gestoorde konijnen
Dit klinkt dan wel niet als een fantastische game, maar die konijnen met hun overneemdrang zijn te leuk om links te laten liggen. De game zelf is dan wel niet van al te hoog niveau, maar de konijnen zijn de een van de meest humoristische gamepersonages die ik ken. Wie moet er nou niet lachen om een konijn dat danst met een stel WC-ontstoppers? Dit is echt zo’n game die je speelt als je ziek bent, je verveelt en geen zin hebt om na te denken of gewoon even tussendoor. Wanneer je geen zin hebt in diepgang dus.